Skólamál
Umræða um skólamál hefur tekið stökk í skólum landsins nú á síðustu misserum. Skiptast menn þar mjög í tvö horn. Í suðausturhorninu eru þeir sem vilja sjá breytingar á núverandi fyrirkomulagi, t.d. uppbrot stundatöflu í anda Grundarfjarðarmódelsins (50% fastir tímar – 50% verkefnatímar), aukið vægi símats en minnkað vægi skriflegra lokaprófa, samspyrðingu faga, aukna samvinnu kennara, aukna ábyrgð nemenda og þar fram eftir götunum. Í norðvesturhorninu eru svo þeir sem standa vörð um það sem stundum eru nefndir hefðbundnir kennsluhættir sem felur þá væntanlega í sér mikla áherslu á fyrirlestra, samræðu kennarans við hópinn í heild, mikinn heimalestur, ritgerðir sem einstaklingsverkefni og eitt stórt, skriflegt lokapróf. Þetta er auðvitað mikið einfölduð mynd og sumir kennarar gætu alveg séð sig virka fullkomlega í báðum hópunum.En mér finnst ótrúlega erfiðlega ganga að fá þessa tvo hópa til að tala saman í alvöru og vil ég helst kenna síðarnefnda hópnum um. Hann hefur slegið upp ókleifri skjaldborg til varnar öllu sem tengist því sem þeir telja góða kennsluhætti og engin rök virðast bíta á þeim. Þar með missa allar tillögur um breytingar marks því menn bera sífellt fyrir sig að aðeins sé verið að breyta hlutunum breytinganna vegna. Þetta er ótrúlega lífseigt tæki til þess að brjóta niður “hættulegar” hugmyndir.
If you enjoyed this post, please consider to leave a comment or subscribe to the feed and get future articles delivered to your feed reader.
Comments
No comments yet.
Leave a comment