Sanngjarnt
Já, það verður víst að teljast svo þótt það hafi verið erfitt á að horfa. Spánverjarnir voru bara miklu betri allan tímann, því miður. Eins og ég skrifaði í hálfleik þá vorum við búin að undirbúa gríðarlega veislu hér til heiðurs Þjóverjum og Frímanni eldra í leiðinni sem er sextugur í dag(!), en svo fór sem fór; hrikalegt! Þetta passaði eiginlega allt saman. Við héldum Frímanni eldra afmælisveislu en afmlisbarnið vantaði og við héldum Þýskalandi sigurveislu en sigurinn vantaði. Við vorum með útsendara í Berlín, alla hljómsveitina Bloodgroup eins og hún leggur sig með mökum og öllu, en hljómsveitin er tvístruð út um allar trissur og enginn til að verða vitni að viðbrögðum Berlínarbollanna.
Mjög markviss stemningarmyndun við eldhúsborðið. Þýskir söngvar voru sungnir, t.d. Óðurinn til gleðinnar sem Ýmir söng fullum hálsi. “Freude, schöner Götterfunken, himmlische dein Heiligtum…”
Valdi vildi ólmur láta mynda sig með þýska fánann en guggnaði á síðustu sekúndu.
Já, svona fór þetta allt saman. Við gerðum okkar besta hér heima en vitum að bestu vinir okkar sátu í Madrid, sötruðu rauðvín, brostu út í annað og glottu jafnvel algerlega búin að gleyma að Þjóðverjar eru þeirra lið. Spurning hvort maður nennir eitthvað að hitta þetta lið þegar það kemur “heim” í sumar.
En jæja, jú, þetta var sanngjarn sigur. Scheiße nochmal!
If you enjoyed this post, please consider to leave a comment or subscribe to the feed and get future articles delivered to your feed reader.
Comments
No comments yet.
Leave a comment