Grillmeistarinn berst við salmonelluna
Já, það er ekki fyrir neina eymingja að grilla kjúkling. Ég grillaði ofan í familíuna í gærkvöldi og það fór auðvitað svo að nokkrir bitar þurftu að fara oftar en einu sinni á grillið til þess að ná að stikna inn að beini. Borðhaldið endaði svo eins og alltaf á því að maður varð sprengsaddur og gat ekki einu sinni hugsað sér að ganga frá eftir sig (enda vorum við dálítið syfjuð öll í gærkvöldi – sjá færslu hér fyrir neðan). Við náðum þó að ganga frá því helsta í sameiningu eftir matinn en gleymdum einu.
Í dag, um hádegisbil, skrapp Brynhildur út að framan og sá þá að ég hafði gleymt grillgræjunum úti. Þegar ég ætlaði að bæta úr því sá ég að grillið var enn í gangi (bara annar hitarinn þó, á botni) og enn skíðlogaði undir þremur kjúklingabitum. Ég get verið nokkuð viss um að þarna þrífst engin salmonella, en við vorum bara búin að borða hádegismatinn þegar við föttuðum þetta. Annars hefði ég sjálfsagt…
If you enjoyed this post, please consider to leave a comment or subscribe to the feed and get future articles delivered to your feed reader.
)
úffff!! heppinn að ekki fór illa með gasið maður
ohhh mig vantar svo knús frá bróðurbörnunum mínum það vill enginn knúsa mig hérna heima. hér sit ég , alein, veik, yfirgefin….. VORKENNIÐ MÉR PLÍS!!!!!!