Amma í Sunnuhlíð áttræð
Það er stór dagur í dag. Einn af þeim stóru, stóru. Amma, sem er fædd þann 27. apríl 1928, er orðin áttatíu ára. Hún er jafnaldra Che Guevara. Þau hefðu verið saman í bekk hefðu örlögin ekki snúið því á annan hátt. Árið ‘28 hófst valdatímabil Stalíns í Rússlandi og Nasista í Þýskalandi. Gott að fæðast ekki þar, en aftur á móti fínt að fæðast í Eyjafirði á Íslandi.
Síðasta sumar hélt ég litla tölu um Stefán Hrein systrung minn sem varð annað hvort þrítugur eða fertugur þá eða gifti sig. Sú ræða snerist að miklu leyti um sældardagana í Sunnuhlíð þegar við vorum í sauðburðinum og áttum að vera til hjálpar. Með leyfi sjálfs mín birti ég hér brot úr þeirri ræðu:
“Við eyddum mörgum stundum saman í Sunnuhlíð, við frændur. Það verða alltaf tímar sem ég mun minnast með gleði. Ofsalega var gaman og gott að vera í sveitinni hjá ömmu og afa. Ég sé fyrir mér okkur þrjá blakta eins og fána í vindi utan á traktornum með afa í þriðja og botni (a.m.k. í minningunni). Stefán og Svanur rifust um að fá að standa á beislinu, en ég var glaður með að fá að sitja á brettinu og hanga í veltigrindinni með nokkuð öruggt tak og hlusta á afa syngja með raust sem náði yfir Vaðlaheiðina og ofan í Fnjóskadal. Eftir ýmis verk við girðingarvinnu, kartöflur, að gefa rollunum eða eftir ótrúlegar pissukeppnir við geymsludyrnar var gott að ganga heim og fá gott að borða í eldhúsinu hjá ömmu. Þá var barist um hver mætti sitja á Valda við eldhúsborðið og Stefán og Svanur gátu ekki beðið eftir að verða hærri í loftinu en amma og mátu sig við hana fyrir og eftir mat. Á kvöldin var yfirleitt farið allt of snemma í háttinn fyrir minn smekk og því talaði ég og talaði til þess að reyna að halda þeim vakandi sem tókst stundum það lengi að þeir urðu bæði pirraðir og svangir. Þá var upplagt að laumast niður af loftinu inn í búr og laumast í gamlar smákökur og hafa með sér upp á loftið, jafnvel með mjólkurglas líka. Það var notalegt. Eini gallinn við það var auðvitað sá að þegar þeir voru búnir með mjólkina og kökurnar var vonlaust að halda þeim lengur vakandi. Þeir ultu bara útaf hvar sem þeir voru staddir þá. Þetta var þeirra helsti galli í sveitinni – og auðvitað víðar líka. Maður var kannski búinn að leika við þá lengi þegar maður fattaði að þeir voru báðir sofnaðir! Ég man ekki hvor þeirra það var, en annar þeirra var einu sinni á leið niður túnið með eitthvert prik með sér og náði að sofna uppi við það – standandi!”
Til hamingju með daginn amma! Stórt knús frá okkur hér í Byggðaveginum.
If you enjoyed this post, please consider to leave a comment or subscribe to the feed and get future articles delivered to your feed reader.
sæll gamli,
til hamingju með stelpuna, sjálfan þig og ömmu þína.
spurning um að slátra saman einum Leffe þegar við hittumst í júlí
hils
arnar