Hreysið
Þar var fátt til þess fallið að gleðja eða hressa. Naktir moldarveggir og raftar yfir - þetta var hreysið. Alt var hátt og lágt gráhvítt af myglu. Rúmfletin voru bálkar og tuskur yfir; rúmfötin óhrein og rifin. Það lítið af fiðri, sem einu sinni hafði verið í þeim, var mestalt smogið út um verin. Gólfið var hólótt óhreinkuskán, og ekkert annað. Og þegar vesalings konan kom heim frá vinnu sinni, dauðþreytt og svöng, héngu krakkarnir organdi utan í henni. Síðan var von á manninum heim frá vinnunni, ef til vill druknum.
Jón Trausti: Leysing
